Hz. Peygamberimiz Efendimiz aleyhisselât-u ve’s-selâm İstanbul’un fethini ashâbına anlatıp buyurdu ki: “İstanbul mutlaka feth olunacaktır. Onu fetheden kumandan ne güzel kumandan, onun askerleri ne mübarek askerlerdir.” diye müjdelemiştir. (El-müsned Ahmed bin Hanbel c/4. sf: 335. Camiu’s-Sağir. c/2 Sf: 104)

         Hicrî 52. Yılda Muaviye oğlu Yezid kumandasındaki müslümanlar bu müjdeye nail olmak için İstanbul’a doğru yola çıktılar. İslam ordusunun içerisinde uzun bir yolculuk yapan Hz. Ebû Eyyûb el-Ensârı (r.a)  yaşının çok ilerlemesinden dolayı İstanbul’a yaklaştıkları bir sırada hastalanmış, Yezid’e, “Öldüğü takdirde cenazesinin hemen gömülmeyerek ordunun varacağı en ileri noktaya kadar götürülmesini ve o yerde gömülmesini” vasiyyet etmişti. Hz. Ebû Eyyûb el-Ensârı (r.a) Hazretleri şehit olunca, şu an Eyup Sultan olarak bilinen ve türbesinin de bulunduğu mübarek yere defnedilir.

         İstanbul, sahabe devrinden başlamak üzere defalarca muhâsara edilmiş ve nihâyet bu Güzel şehir 29 Mayıs 1453 Salı günü, henüz 21 yaşındaki genç kumandan Fatih Sultan Mehmed Han Hazretleri ve şanlı ordusu tarafından fethedilmiştir. Allah onlardan razı olsun

 (Mekanları cennet, makamları cennette en yüksek yer olsun inşallah)

Ortasından deniz geçen dünyanın tek şehri Canım İstanbul; Sen gönüllerde yar başlarda taçsın. Hz. Eyyup El-Ensari (r.a)’ ın duası gibi, tek dileğim var. “Ölünce bedenim topraklarında kalsın”

          Akşam vakti gelip de güneş batınca bu his yolu, şu duygu yolu kapanır da gayb aleminin kapısı açılır ve insan ötelerden gelen duygulara aşina olur. Çoban nasıl sürüsünü önüne katar da güderse, uyku meleği de ruhları önüne katar, gütmeğe başlar. Onları mekansızlık alemine sürer. Ruhanî çayırlığa götürür. Orada onlara ne manevî şehirler, ne manevî bahçeler seyrettirir.

          Uyku üstünde yaşadığımız şu yeryüzünün nakşını, süretini insanın gönlünden silince gökyüzünün kapısı açılır. Ruh orada nice nice süretler, nice nice acayip adamlar görür. Sanki can hep orada yaşıyormuş, orada oturuyormuş gibi bu alemi asla hatırlamaz. Bu dünyaya ait derdi, elemi de kalmaz. Burada üstüne titrediği malının, mülkünün derdinden kurtulur da, onlar aklına bile gelmez. Gamı da kalmaz, kederi de..

Hz. Mevlana Celaleddin-i Rumi (k.s.) Divan-ı Kebir c II, 943

Bir ince iştir yaşamak dediğimiz. Bize yürümek düşer. Yol olur yeryüzü yürümesini bilene. Yeter ki edepli olsun duruşumuz, özlemli olsun yürüyüşümüz. Gayemiz olsun, hedefimiz olsun, vefamız olsun. Vuralım kendimizi yollara. İmdada sesimiz olsun. Dara uzansın ellerimiz, zora dayansın bileğimiz. Olurda sürçerse ayağımız; Dayandığımız, güvendiğimiz her daim Rabbimiz ALLAH olsun.

 ”Rabbi yessir vela tuassir Rabbi temmim bi’l-hayr; Rabbim! kolaylastır zorlastırma, Rabbim hayırla sonuçlandır.”

]]> http://elfeneri.wordpress.com/2011/05/26/gun-batimi/feed/ 0 elfeneri http://elfeneri.wordpress.com/2011/05/08/sevgi-cicegi/ http://elfeneri.wordpress.com/2011/05/08/sevgi-cicegi/#comments Sun, 08 May 2011 06:45:18 +0000 Tacettin Bircan http://elfeneri.wordpress.com/?p=1596 ]]>

          Canım Anneciğim; Seni çok ama çok seviyorum.

         Babamla evlenip kurdunuz yuva, kavuşturdu Rabbim sizi birkaç çocuğa, benim için katlandın nice zorluğa, ölüm acısını çektin anne.

          Ne zahmetle doğurdun beni, uyutup da beşiğe koyardın beni, canından da fazla severdin beni, uykusuz kalarak büyüttün anne.

         Dokuz ay götürüp beni emzirdin, kucağına alıp zevkle dindirdin, bilmediklerimi bana bildirdin, çok zahmetle büyüttün anne.

         Yazın sıcaklarda bahçede bağda, rüzgarda yağmurda soğuk havada, Fundalıkta çalılıkta birçok ağaçta, salıncaklar kurup salladın anne.

          Eller konuşur ben bakar iken, konuşmasını bilmez kekeler iken, yerlerde sürünüp apalar iken, elimden tutup yürüttün anne.

Canım Anneciğim; Dünyanın bütün gülleri ve çiçekleri sana armağan olsun

“Ey güzel Allah’ım, annem ve babam küçükken beni acıyarak nasıl zorluklarla büyüttüler ise, sen de onları öylece acı, onları bağışla, dünyada ve ahirette onlara merhamet et.” (İsra Suresi 24)

        Allah’ım ; Dualara Sakla Beni, Yusuf’u Kuyuda Sakladığın Gibi …

       Allah’ım içime sığmıyor hüzünlerim, Sana geliyorum düşe kalka. Susuyor dilim, ağlıyor gözlerim. Sen’ in huzurunda sözlerim gözlerimden akıyor. Allah’ım Sana yalvarırken akan göz yaşlarımı gönül toprağıma rahmet olarak döndür. Her bir damlasıyla cehennemler söndür. Kaygılarımı, korkularımı ve kurgularımı umutlara döndür. Allah’ım; Lütfen bana güzel konuşabilmek kadar,  dilimle ve kalbimle güzel susabilmeyi de öğret. Konuşmamdan, susmama – oturmamdan, kalkmama  varıncaya kadar her halimin edepli ve tertipli olmasını sağla.

       Biliyorum Allah’ım; Bu dünyaya ait değil yüreğim, ne toplayıp tası tarağı dünyadan ayrılabiliyorum ne de dünyaya tamamiyle taşınabiliyorum. Böyle çelişkilerle işte böyle savruluyorum. Biliyorum Allah’ım her derdimin dermanı sendedir. Allah’ım yüreğime rahmetinle genişlik ve serinlik indirmeni diliyorum ve sabırla bekliyorum.

“Allah’ım ben hüznümü ve kederimi sadece Sana arz ederim” (Yusuf Suresi 86)

  “Allah’ım; Sana ettiğim dua sayesinde hiç mahrum kalmadım” (Meryem Suresi 4.Ayet)

        Bir tevekkül istiyorum Allah’ım. Sana giden yollarımı açan. Öyle bir tevekkül istiyorum ki Allah’ım, beni yalnız Sana, sadece Sana bağlayan. Bizleri güzel yaratan, kalbimizi sağlam ve sağlıklı kılan Allah’ım; Kalbimizi dininde sabit kıl. Kalbimizin en berrak, yüzümün en parlak olduğu anda huzuruna çağır ki; Sana bakacak yüzümüz olsun. (amin)

       Sevgili Peygamberim Efendim Benim 

       Günahlarımın verdiği ağırlıktan tir tir titriyorum, acizlik içerisinde kıvranıyorum durmadan, yatağımın içerisinde iki büklüm ağlıyorum. Sen’in yokluğunun verdiği sancıdan. Yanaklarımdan iki damla yaş süzülüyor usulca. İki damla kan akıyor yüreğimin derinliklerine. Adını sayıklıyorum içten sessizce ve Sen’sizce… 

        Ya Resulallah, Sen gideli bizler hep günah işler olduk, Sen gideli kiminle olacağımızı, nerede duracağımızı bilemez olduk, Yanlışlarımız doğrular arasında, doğrularımız yanlışlar arasında. Oysa Sen giderken doğruları söyleyip de gitmiştin. Sana çok muhtacız Canım peygamberim ne olur tekrar gel, Sen gel ki hicranım dinsin. Ama Sen gelmezsen ben Sana geldim, İkliminden derdiğim güllerle huzuruna geldim, paramparça olmuş yüreğimle geldim, sırtımda günah yüklü heybemle kapına geldim, yüzüm yok yüzüne bakmaya ama Nur yüzünü görmeye geldim. Layık değilim istemeye ama Senden şefaat istemeye geldim…        Gül Ravza’na varamadım Gülerin Şahı, anlatamadım cihan-ı beşere Sen’in güzelliğini, Nebilerin Nebisi, Alemlere rahmet olduğunu anlatamadım. Oysa Sen ümmetim ümmetim diye nelere göğüs gerdin. Utanıyorum bu halimle Sana seslenmeye. “Kişi sevdiği ile beraberdir” demişsin Sultanım, beni de Sen’i sevenler kervanına kabul edecek misin? Utanıyorum hakkım yok şefaatını istemeye, ama Sen ümitsizlerin ümidisin, bana da şefaat edecek misin?

        Sayısız, Sınırsız ve Sonsuz SALAT-Ü SELAM Üzerine Olsun Sevgili Peygamberim Efendim Benim…

       Dünyaya gelmeye hazırlanan bir bebek,Rabbimize sorar:
“Allah’ım, beni yarın dünyaya göndereceğini söylediler, fakat ben o kadar küçük ve güçsüzüm ki, orada nasıl yaşayacağım?”
“Tüm meleklerin arasından senin için bir tanesini seçtim. O seni bekliyor olacak, o seni koruyacak.
“Seni karşılayan meleğin sana her gün şarkı söyleyecek, her an sana gülümseyecek. Böylece sen onun sevgisini hissedecek ve mutlu olacaksın.”
“Peki… İnsanlar bana bir şeyler söylediklerinde, dillerini bilmeden söylenenleri nasıl anlayacağım?”
“Meleğin sana dünyada duyabileceğin en güzel, en tatlı sözcükleri söyleyecek, sana konuşmayı dikkatle ve sevgiyle öğretecek.”
“Peki, Allah’ım, ben seninle konuşmak istersem ne yapacağım?”
“Meleğin sana ellerini açarak bana dua etmeyi de öğretecek.”
“Dünyada kötü adamlar olduğunu duydum, beni kim koruyacak?”
“Meleğin seni kendi hayatı pahasına dahi olsa daima koruyacak.”
“Fakat ben, seni bir daha göremeyeceğim için çok üzgünüm.”
“Meleğin sana sürekli benden söz edecek ve bana gelmenin yollarını sana öğretecek.”
O sırada Cennette bir sessizlik olur ve dünyanın sesleri cennete kadar ulaşır. Bebek gitmek üzere olduğunu anlar ve son bir soru sorar:
“Allah’ım eğer şimdi gitmek üzereysem, meleğimin adını söyler misin?”
       “Meleğinin adının önemi yok, sen onu ANNE diye çağıracaksın.”

Masumiyetin, fıtratın en yalın hali, gerçeğin en gerçeği. Sevincin,umudun en doğal hali. Yapmacıktan, sahtelikten uzak. Allah’ ın en güzel emaneti. Kopyası olmayan, gerçeği aslında saklı cennet çiçeği Canım Annem; Seni çok ama çok seviyorum.“Ey güzel Allah’ım, annem ve babam küçükken beni acıyarak nasıl zorluklarla büyüttüler ise, sen de onları öylece acı, onları bağışla, dünyada ve ahirette onlara merhamet et.” (İsra Suresi 24)

       Bütün çiçekler kendi dillerince konuşur… dillerinden anlayanlar… onları hep dinler de bir tek laleler susar gibi gelir bana… yüreğini açsan biraz, hiç ses vermezler sanki… suskunluğunda saklıdır sırlar…

O kadar nazik ve ince yapılıdırlarki hafif bir darbede kırılırlar… o ince vücutlarıyla göğüs gererler soğuk gecelere… onların katlanılacak dikenleri de yoktur bedenlerinde…

En çok yaprağı ıslanan, en çok üşüyen çiçektir belki onlar… toprak onlarla, gelen baharın bedelini öder sanki… Zaman büyütmez nedense onları… yıllar geçse de dallanıp budaklanamaz dallarında açamazlar çiçeklerini… hep narin ince ama suskun ve asil…

Dua eden avuçların yan yana dizilişine benzer toprak üzerinde boylu boyunca uzanışları… her nedense suskun dualar boy verir duyulmayan seslerinde… sessizdir Rabbime zikirleri… Her çiçek dokundumu güneş tenlerine, açılıp salarlar yapraklarını doğan güne… oysa onların yaprakları kapalıdır hep… içinde gizli hasretler saklarlar sanki..görülmemiş servetler büyütürler sevgiye dair…

Sanki yalnızca kendi kalplerine gömerler sevinçlerini de acılarını da… mütevazıdır alımlı duruşları… öyle kısa ki onlara bahşedilen ömür, kalplerindekilerini anlatmaya yetmiyor… kelebek ömürlü güzeller… ayrılık hazanları, vuslat heyecanları ve gönül yaraları… özlemler yalnızlıklar… hep anlatamadıklarıyla beraber geçen zamana karışıp toprak olurlar… oysa gecelerden sabahlara taşan nice kelimeler nice hikayeler vardır kapalı yapraklarının arasında…

Yalnızlık… yalnızlık ve sessizlik ne kadarda yakışır birbirine… oysa onların yalnızlığa ne yürekleri dayanır ne bulut yanaklı yaprakları… yalnızlık ölümleridir beklide onların…

Hayat hiç kimseyi konuşup kırmayacak kadar kısa ve kıymetlidir onlar için… hiçbir kalbi kırmadan sahiplerine kavuşurlar…  görülmemiş rüyaları, söylenmemiş sevdaları kalplerinde gelecek nisana kadar saklı tutarlar…

       Doğumları gibi ölümleri de sessiz olur ve toprak sımsıcak kucağını açar şefkatli bir ana gibi… onlar da belki bir tek toprağa anlatırlar yeryüzündeyken anlatamadıklarını…    Zuhal GEDİK

          Hamd (övme ve Övülme) alemlerin Rabbi Allah’ a mahsustur. Selat ve selam peygamberimizin ve tüm inananların üzerine olsun.

          Allahım bizleri en güzel bir biçimde yarattın gibi, bizlere en güzel bir biçimde sahip çık. Allahım dünya da ve ahirette huzur ver. Allahım canlı-cansız yaratmış olduğun bütün varlıkların şerrinden koru. Allahım Müslüman olarak doğduk, Müslüman olarak yaşat, Müslüman olarak canımızı al, Müslüman olarak dirilt. Allahım nasıl yaşamamızı istiyorsan, bizi öylece yaşat. Allahım İslamı bizden, bizi İslam dan ayırma. Allahım kulum diye sahip çıktığın kullarından eyle. Allahım biz senden razıyız, sende bizden razı ol. Allahım sabretmesini ve şükretmesini öğret. Allahım bir an olsun nefsimizle baş başa bırakma. Allahım rızanı kazanabileceğimiz işlerle rızıklandır. Allahım başkalarına muhtaç etme. Allahım hidayet, feraset, cesaret ve dirayet ver. Allahım ilim ve hikmet ver. Allahım huzur ve nur ver. Allahım hastalarımıza şifa, dertlilerimize deva, borçlularımıza eda ver. Allahım kuvvet, bereket, sıhhat ve afiyet ver. Allahım ölenlere rahmet, kalanlara selamet ver. Allahım  aklımızın bilincini, vücudumuzun direncini almadan canımızı al. Allahım bizlere ağır yük yükleme. Allahım kalkamayacaksak bizleri düşürme. Allahım ilim ve bilgi üzere tam bir güçle hareket etmemizi sağla. Allahım sen gücün, kuvvetin, kudretin ve azametin tek sahibisin. Allahım dualarımızın kabul olunmasına engel olan bütün sebepleri kaldır. Allahım öyle bir hidayet ver ki, arkasından küfür gelmesin, Allahım öyle bir şuur ver ki, arkasından gafillik gelmesin. Allahım öyle bir ilim ver ki arkasından cahillik gelmesin. Allahım öyle bir sevinç ver ki, arkasından üzüntü gelmesin. Allahım öyle bir zafer ver ki, arkasından yenilgi gelmesin. Allahım  varlığına, birliğine, ilmine, gücüne, kuvvetine, kudretine ve azametine şüphesiz iman ettik. Allahım sen bizim Rabbimizsin. 

         “Rabbimiz unutursak veya hataya düşersek bizi sorumlu tutma.” (Bakara Suresi 286)   “Ey Rabbimiz sen bize yetersin, senden başka ilah yoktur, biz sadece sana güvenip dayanırız, sen yüce arşın sahibisin.” (Tevbe Suresi 129) “Ey Rabbim Hamd olsun sana, selam olsun seçkin kıldığın kullarına.” (Neml Suresi 59)

       Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı. Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor. Mukaddes daveti duyuracak. Lakin yüreği yanıyor. Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş başlıyor ezan-ı Muhammedi. Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…” derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden. Bilal ağlıyor, sahabeler ağlıyor.        Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal. Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki. İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah Resûlü. Bu mescitte oturmuştu. Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu. Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı. O’nun gül kokusu sinmişti bu yerlere. Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu. Ama şimdi o yoktu bu şehirde. Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte. Bilal Medine’de duramazdı artık. Baktığı her yönde O’nun hatırasının canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı. Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti. Aradan seneler geçti. Medine peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti. Halife defalarca Bilal’i Medine’ye çağırdı. Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi bu davetleri.

       Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in. Allah Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu. Ertesi sabah Bilal, emri alan asker gibi fırladı. Derhal Medine yollarına koyuldu. Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı. Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı. Özleten, ağlatan, yandıran bir sızı.

       Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran şehrine ayaklarını basıyordu işte. Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha. Sesi duyan daha iyi işitebilmek için kapılara koşuyordu. Sokaklara dökülen insanlar heyecan içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu. “Bilal gelmiş! Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş.” Kalpler sanki yerinden çıkacaktı. Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey görmemişti. Bütün şehir mescide akıyordu. Onlar bu sesi hep peygamber hayattayken duymuşlardı. Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca. Peki ya şimdi? İşte bu ses Bilal’in sesiydi. Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet, Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor.” Şüphesiz buna inanmayan kalmayacaktı. Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati unutturuvermişti. Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de mümkün değildi. İşte o dem herkes koyuverdi kendini. Genç, ihtiyar, kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu. Her şey ortadaydı. Bu ses bu semalarda Muhammed Aleyhisselamsızdı.

       Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla. O da ağlıyordu.

       Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı. Bu Hazret-i Bilal’in okuduğu son ezanı oldu. 

          Mekke’nin zengin ailelerinden olup, yakışıklı ve güzel giyinen bir gençti. Anne ve babası onun üzerine titrerdi. Özellikle, Mekke’nin en zenginlerinden sayılan annesi, oğluna güzel elbiseler giydirir ve güzel kokular sürerdi. Mekkeliler de onu hayranlıkla seyrederlerdi.

          Mus’ab, Mekke’de o günün şartlarına göre zenginlik ve ihtişam içinde yaşarken, Hz. Peygamber(s.a.s)’in insanları İslâm’a davet ettiğini öğrendi. Fazla vakit kaybetmeden Hz. Peygamber’e giderek iman edip müslüman oldu. O sırada Mekkeliler, müslümanlara yoğun bir baskı uyguladığından, Hz. Mus’ab müslüman olduğunu ailesinden gizlemek zorunda kalmıştı. Ama o, Peygamberimizi gizlice ziyaret etmeyi de ihmal etmezdi. Ne var ki, Mus’ab’ın namaz kıldığını görüp durumu annesi ile akrabalarına bildirmişlerdi. Bunun üzerine akrabaları yakalayıp hapsettiler. Mekke’nin bu nazlı ve zengin genci için artık çile dolu zor günler başlamıştı.

          Habeşistan’a hicret eden ilk kafileye katılıncaya kadar hapiste tutulan Hz. Mus’ab, hicret imkanı çıkınca, dinini daha rahat bir şekilde yaşayabilmek için Habeşistan’a hicret etti. Habeşistan dönüşünde Hz. Mus’ab’ın durumu tamamen değişmiş ve bu nazlı delikanlının yerini, kalbi İslam ve imanla dopdolu iradesi güçlü kuvvetli, metin bir genç almıştı. Annesi ondaki bu kararlılık ve metaneti görünce, üzerindeki baskısını biraz hafifletmek zorunda kaldı.

          Bu sırada Birinci Akabe Beyatı olmuş ve Medinelilerden bir grup İslâm’ı kabullenmişti. Kendilerine İslâm’ı anlatmak ve diğerlerine de tebliğ yapmak için Rasulullah’tan bir öğretici istediler. Hz. Peygamber de bu önemli görev için Hz. Mus’ab b. Umeyr’i görevlendirdi. Hz. Mus’ab onlara hem namaz kıldıracak, hem Kur’an öğretecek, hem de diğer insanlara İslâm’ı anlatacaktı ve yeni kimseleri İslâm’a davet edecekti.

          Böylece Medine’ye ilk hicret eden sahabi Mus’ab b. Umeyr oluyordu.

         Bedir savaşında muhacirlerin sancağı onun elindeydi. “Rasûlullah’ın bayraktarı” olarak ün yapmıştı. Uhud savaşında da sancak yine onun elindeydi.

          Uhud Gazvesinde İslâm ordusunun sancağını taşıyan Mus’ab b. Umeyr’in önce sağ kolu kesildi. Hemen sancağı sol eline alarak savaşa devam etti. Fakat ardından sol eli de kesildi. Bu defa vücuduyla sancağa sımsıkı sarıldı. Sonunda müşriklerin bir mızrak darbesiyle şehid oldu.

          Hz. Mus’ab şehid edildiğinde kırk yaşlarında idi. Bir zamanlar zenginlik ve refah içinde yaşayan bu değerli insanı kefenleyecek bir örtü dahi bulunamamıştı.

          Başını örterken ayakları açılıyor, ayaklarını kapatırken de başı açığa çıkıyordu. Bu yoksulluk karşısında aziz şehidin başı, kefen olarak sardıkları hırka yukarı çekilerek örtüldü, açıkta kalan ayaklarının üzeri ise otlarla kapatıldı.